آهنگ چینی 孤独 (Loneliness) از .G.E.M به همراه متن و ترجمه مجزا

ترجمه فارسی

شبی دیگر، شبی بارانی.
در خیابانی پس از شلوغی و ازدحام، به ماه خیره می‌شوم.
یادم نمی‌آید باران بود یا اشک‌هایی که ناگهان از صورتم سرازیر شدند.
قلبم با خودش زمزمه می‌کرد، اما نمی‌توانستم صدایش را بشنوم.
در طول روز، همیشه لبخند می‌زنم.
چرا هر شب این‌طرف و آن‌طرف می‌روم؟
چگونه بین انضباط شخصی و سرکوب تمایز قائل می‌شوم؟
می‌گویم خودم خواهم بود، اما جرات نمی‌کنم به چشمان خودم نگاه کنم.
معلوم می‌شود تنهایی… زیر نور چراغ، همه مرا تحسین می‌کنند.
اما زیر نور ماه، همیشه از عقب افتادن می‌ترسم.
صدایی می‌گوید: “متوقف نشو،” اما چرا دنبال این مسابقه بی‌پایان بدوم؟
اگر کسی با من نمانده،
پس این نمایش برای کیست؟
من شاهد هجوم بی‌وقفه افراد زیادی به این میدان بوده‌ام.
در نهایت، می‌ترسم که من هم فرقی ندارم،
من هم به نیت‌های اولیه‌ام پشت کرده‌ام.
ای مهتاب درخشان، لطفاً مرا پاک کن، جوهر ریخته شده در طول سال‌ها را بشوی، آتش‌بازی‌هایی را که قورت داده‌ام خاموش کن.
از کودکی تا بزرگسالی، همیشه تلاش کرده‌ام که در همه چیز شماره یک باشم.
هر چقدر هم سخت باشد، دندان‌هایم را به هم می‌فشارم؛ هر چقدر هم خسته باشم، یک قطره اشک هم نمی‌ریزم.
من اراده‌ای شبیه به اختلال وسواس فکری-عملی دارم. استعداد را نمی‌توان هدر داد. چندین کابینت خانه‌ام را با جام‌ها پر کرده‌ام. این دنیا به شما می‌گوید… موفقیت به خودتان بستگی دارد.
موفقیت چیست؟ من تعریفش را نمی‌دانم.
من فوق‌العاده محبوب شده‌ام،
اما برتری برای من آزادی نیاورده است.
معلوم می‌شود تنهایی مثل یک درخت پژمرده زیر آسمان آبی است، در ارتفاع ایستاده‌اید، باید خودتان زخم‌هایتان را بپوشانید، جایی برای فریاد زدن ندارید.
اگرچه من قوی هستم، اما گاهی اوقات درمانده می‌شوم.
هر وقت از خدا دعا می‌کنم که تمام تلاشم را کرده‌ام،
در مقابل دنیا فقط احساس کوچکی می‌کنم.
می‌گویند وقتی تنهایی، با رفقا بگرد.
آنها نمی‌فهمند، گفتنش آسان است، اما خانه‌ام فقط مرا در خود جای می‌دهد.
ای مهتاب درخشان، لطفاً مرا پاک کن، جوهر ریخته شده در طول سال‌ها را بشوی، آتش‌بازی‌هایی را که قورت داده‌ام خاموش کن.
چند بار به خودم گفته‌ام: “من یک زن فوق‌العاده‌ام”؟
دختر کوچک درونم را که تشنه عشق است، مجبور می‌کنم
تا یاد بگیرد بالغ‌تر شود، تا آنچه را که می‌خواهم در دفتر خاطراتم بنویسم.
بالاخره متوجه می‌شوم که مهم نیست دنیا چقدر سرد باشد، به اندازه من با خودم سخت‌گیر نیست.
پدرم به من آموخت که پشتکار می‌تواند یک میله آهنی را به سوزن تبدیل کند،
اما بی‌دقتی می‌تواند به دام عمیقی منجر شود.
آیا باید دیدگاهم را تغییر دهم و از خودم بپرسم که واقعاً چه نوع زندگی‌ای می‌خواهم داشته باشم؟
معلوم می‌شود تنهایی… یعنی دلت می‌خواهد گریه کنی اما نمی‌خواهی مورد توجه قرار بگیری.
یعنی سخت تلاش می‌کنی تا با جمع جور شوی،
اما هنوز اغلب احساس می‌کنی جایی نداری.
یعنی نمی‌خواهی انتظارات را برآورده نکنی،
اما در عین حال احساس محدودیت می‌کنی.
تنها مایه آرامش این است که بدانی دنیا چقدر وسیع است،
و اینکه افراد بی‌شماری در این لحظه به اندازه تو احساس تنهایی می‌کنند.